Contoh Cerkak

Berikut saya post 3 contoh cerkak, semoga bermanfaat dalam apa saja, khususnya dalam pembelajaran :)

Jangan lupa sertakan sumbernya ya kawan!


Cerkak 1

Parkir

Angkringan dhuweke Paimin pancen rame. Saben-saben sing teka mrana nggawa motor utawa mobil. Tekane padha rombongan. Sing padha nggawa motor apa mobil olehe parkir rapi. Mobil ana sisih lor, ana ing dalan sing mujur ngetan ngulon. Sepeda motor neng sisih kidul ana ing dalan sing mujur ngalor ngidul. Paimin olehe dodolan kuwi ana ing protelon, pojok omah. Ora neng njeron latar. Neng njaban pager pinggir dalan. Sing padha tuku wae olehe lesehan ana ing njeron latar. Sing alus, luwih penak tenimbang lesehan ana ing pinggir dalan. Paimin wis nembung papan sing dienggo lesehan kuwi marang sing nduwe. Latar kuwi wong wis dikonblok, ora sumelang gemrenjel nglungguhi watu. Digelari klasa amba-amba dening Paimin, sapa wae sing tuku oleh milih papan sakarepe, ngendi sing sela.

Dalan sing dienggo dodolan Paimin kuwi dudu dalan aspalan, dalan mlebu kampung. Mung dalan kono kerep dienggo leliwatan mobil lan motor sing nyingkiri lampu abang nang ndalan gedhe. Papane Paimin sing saiki kuwi pancen cedhak karo prapatan. Cedhak karo dalan kutha kang rame. Saking ramene kerep menawa nunggu lampu ijo, urutan paling mburi, menawa tekan ngarep lampune wis abang maneh. Sopir kudu nunggu lampune bali ijo. Sopir sing wis ngerti ana dalan liya sing kena dienggo liwat, yaiku dalan nang ngendi anggone Paimin dodolan iku mau, akhire seneng liwat kono. Sanajan dalan kampung lan urung aspalan nanging dalan kono kuwi mau jembar. Menawa ana sepeda motor sing parkir, isih longgar dienggo leliwatan. Mbuh kuwi sing liwat mobil utawa motor.

Bab dalan sing dienggo parkir mobil, jarang ana kendaraan sing lakune mrana, akeh-akehe lurus, arep metu nang dalan gedhe maneh. Marga liwat kono mung nyingkiri lampu abang. Sing liwat dalan nang ngendi mobil-mobil kuwi mau parkir, paling tanggane Paimin sing arep mulih. Ana omah papat apa lima nang kulan omahe Paimin, dalan kuwi mau banjur buntu ora ana tembuse, menthok neng omah kulon dhewe.

Kawit lagi mapan nganti tekan saiki, Paimin ora tau ngakon-ngakon sing dhuwe kendaraan supaya parkir rapi kaya mangkana. Kabeh kuwi mau dilakoni ngono wae karo sing nduwe kendaraan. Ora merga dikon sapa-sapa, wong Paimin ora duwe tukang parkir, lan ora butuh tukang parkir. Paimin wis ribet ngurusi dodolan, ora sempat ngurusi parkiran.

Ewo semono, lagi rong sasi Paimin bakulan ning kono, dheweke dicedhaki karo wong. Nom-noman sing rada mreman, maksude ndugal neng daerah kono. Dikira dening Paimin pawongan kuwi mau arep pesen wedhang, kon ngeterke nang papane rubuk-rubuk. Jebul ora. Nomnoman kuwi mau komplotane pancen akeh. Wong pitu apa wong sepuluh. Paimin ngerti, wong komplotan kuwi mau olehe rubuk-rubuk ora adoh saka angkringane. Mbuh pada rembugan apa. Saben bengi ana wae sing teka nang papan kono. Paimin ora sapa aruh karo komplotan kuwi mau. Mung menawa disapa wae Paimin mangsuli, wedi menawa mengko gawe rerusuh marang dheweke.

“Mas angkringanmu sing jajan akeh. Tak parkiri ya,” tembunge.

“Wis rapi ngono mas, kae ora ana sing ngrewangi parkir ya kendaraane ndelehe jejer larik-larik kaya wong baris.”

Paimin ora seneng karo pawongan kuwi. Sajak ora duwe suba sita. Sandhangane kusut, rambute gondrong awul-awulan. Malah menwa cedhak banget sajak mambu, kaya-kaya durung adus. Paimin pancen ora seneng papan kono diparkiri. Wong maem sedhelo wae kok motore kudu isih mbayari, mobile kudu mbayari. Sawise maem kok, kon mbayari motor, mbayari mobil, sapa ora anyel. Paimin babar blas ora kepikiran arep pasang parkir nang papane dodolan. Menawa dodolane wis payu wae, dheweke wis matur nuwun, syukur karo sing paring rejeki.

Ngerti omongane ora digubris karo Paimin, wong kuwi mau lunga. Bali menyang papane rubuk-rubuk karo kanca-kancane. Paimin ora nggatekake. Nganti telung dina dheweke ora diganggu maneh. Bareng wis patang dina, Wong loro teka nang angkringane. Ngajak rembugan maneh bab parkiran.

“Menawa diparkiri bisa-bisa sing tuku bubar Mas. Kapok. Wong mangan kuwi padha anyel menawa mangan wae kudu ditambah bayar parkiran,” Wangsulane Paimin nalika ditembungi. “Ora mas, aku ora ngolehi. Wong ya ora tau ana sing kelangan kok, kendaraane dideleh nang kono.” Paimin ora kenek dirembuki.

“Mas, mbok adum rejeki, tak tariki parkir nang kene.”

“ Ora Mas. Ora arep parkir aku. Biyen nalika aku bakulan nang sanding Universitas Negri kae aku dijaluki pajek. Saiki aku nang kene aku ora dijaluki pajek. Wong aku karo tunggu omah kuwi. Nanging, menawa sampeyan ngarep-arep rejeki, ngene wae, sampeyan sakanca tak wenehi cakar siji-siji. Saben-saben sing teka saben bengi tak wenehi, nanging paling akeh aku menehi cakar cacahe mung wong sepuluh, mengko menawa akeh-akeh aku ora bisa kulakan maneh. Menawa gelem, ya kuwi, menawa ora gelem, ya uwis. Aku ora ngolehi papan kene diparkiri. Tak anggep wae kuwi pajek apa sodaqoh. Ngendikane mbahku menawa wong ora tau sodaqoh, rejekine dipangkas peksa. Bisa ngganggo lelara, trus dhuwite enthek kanggo ngobatke, bisa kemalingan, bisa omahe kobongan, apa dhuwite ilang nang ndalan ora karuan,” Paimin isih wangsulan sebab ora gelem papane dodolan diparkiri. Dheweke khuwatir sing padha tuku kapok teka nang angkringane.

Saben bengi Paimin pajek cakar nang komplotan rubuk-rubuk sing diweruhi dipandegani karo si Semprul. Pimpinane diceluk Semprul merga menawa omogan idune nyumprat sempral semprul. Dheweke gelem wae diceluk Semprul. Jare jeneng Semprul kuwi malah sangar. Wangun dienggo meden-medeni. Lan kaya janjine biyen, Paimin olehe menehi cakar miturut jumlah pawongan. Ana wong pitu, diwenehi pitu, ana wong lima, diwenehi lima. Menawa ana wong sewelas, Paimin mung menehi sepuluh. Dadi kudu ana sing ngalah ora keduman.

Pajek cakar kuwi mau dilakoni kira-kira suwene patang sasi. Paimin ora patio rugi tur ora diganggu karo komplotan rubuk-rubuk kuwi mau. Sing mulane Paimin wedi menawa dirusuhi, saiki tenang wae. Komplotan kuwi mau nyatane ora tumindhak kasar. Ora duwe niat ala. Komplotan kuwi isih nduweni patrap kang becik. Padha-padha ngoleke rejeki, ngerteni menawa penghasilane saka angkringan ora akeh-akeh banget. Ora njalari Paimin langsung dadi sugih. Menawa sing rubuk-rubuk ana wong sewelas, Paimin olehe menehi cakar mung sepuluh, ora ana sing protes. Malah kepara menawa kepingin tenan, malah tuku. Ora njaluk kanthi laku kasar. Kadang menawa pesen es teh apa es jeruk, Paimin mengko sing ngeterke, giliran wedhangane wis rampung, gelas-gelase padha diterake dhewe-dhewe. Paimin ora usah njupuki dhewe.

Sawise patang sasi, ujug-ujug si Semprul teka dhewe, moro, nyedhaki Paimin. Biasane ora tau si Semprul kuwi mara. Menawa ana butuh kongkonan karo kancane liya kang manut wae diprentah-prentah karo si Semprul. Neng angkringan, si Semprul njagong. Njupuk rokok lan ngudut. Klepas-klepus meneng wae. Paimin ora nyapa wong lagi ribet ngladeni sing padha jajan. Ana sing njaluk tempene dibakar dhisik, ana sing njaluk tambah es, lan liya-liyane.

“Ndingaren tekan kene Bos Semprul, ” sapane Paimin nalika sing jajan wis keladhenan kabeh.

“Iki segane karo apa Kang?” Semprul ora ngatekake sapane Paimin malah ganti takon. Takon mangkono, sega wungkus kuwi mau langsung wae dibukak ora nunggu semaure Paimin. Paimin ora semaur merga ana maneh sing teka njaluk dibakarke sate usus karo bakwan.

“Kang, mreneo ndhisik tha tak kandhani,” Semprul ngawe marang Paimin.

“Napa tha Bos, kok sajak wigati?

“Kene, aku arep ngomong masalah parkir”

Paimin nyedhak lan Semprul langsung nyerocos karo idune nyumprat-nyumprat. Dheweke menehi kabar menawa saiki sapa wae sing bebakulan nang tlatah kene, sing rame lan ana penghasilan parkir, kudu diparkiri. Kuwi mau wis kebijakan saka pemerintah desa. Ora bisa dieyeli. Kudu diolehi karo sapa wae sing nduweni usaha.Angkringane Paimin uga salah siji usaha sing kudu diparkiri. Sing luwih baku, papan dodolane Paimin lan sekitare dadi wilayahe Semprul. Semprul sing nduweni lan nyekel kuwasa kanggo ngatur parkiran tlatah kana. Paimin malah diduduhi surate barang saka pemerintah setempat.

Ana ing layang kuwi mau, dijlentrehake apa kabeh sing diomongake karo si Semprul marang Paimin. Paimin malah diolehi maca dhewe. Paimin wis ora bisa wangsulan. Kepriye wae bisane mung manut karo manut. Semprul sawise ngomong ngono meneng wae, sajak menawa ngomong apa perlune. Ora let suwe malah ngadek, mbayari olehe mangan langsung arep lungo, ning omongan dhisik, “ Janjane aku seneng dipajeki cakar, Kang, nanging priye maneh. Kebijakane ora kena dilawan. Sesuk kanca-kancaku wiwit parkir nang kene. Sampeyan wis ora usah pajek cakar maneh, sapa wae sing memanganan nang kene kudu mbayar. Menawa ana sing ora mbayar mengko omongna aku.” Banjur Semprul bali maneh rubuk-rubuk karo kancane.

Paimin mung bisa gedhek-gedhek. Sesuk sok sapa wae wong sing ndeleh kendaraan nang papan kono kudu mbayar parkir.

Kapetik saka http://seindahsenja.wordpress.com/

 Cerkak 2 

  

Kerukunane Teletubis

Saben bali sekolah Via, Ria, Deffa, lan Meli mesti janjian dolan sawise nonton film senengane bocah-bocah kuwi, yaiku Teletubis. Yen wis nonton ana ngarep tv, bocah papat kuwi mau ora kelingan ganti klambi utawa maem dhisik.

“Vi, ayo maem dhisik, nonton tvne mengko meneh!”  ibune Via nimbali.

“Emoh bu, mangke mawon tvne ben bubar riyin. Iki lagi asik kok ampun diganggu.”wangsulane Via.

“Lho kok ngono ta, bubar bali sekolah kuwi ya ganti klambi dhisik ta nduk. Mboten pareng ngono kuwi.”

“Mangke nggih buk, pliiis?”

Ibune Via gur bisa geleng-geleng ngerti sikape anak tunggal kuwi. Ora beda ning omahe Ria, dheweke yo ora gelem ganti klambi sik. Bubar ibune menthuk saka kantor, lagi cepet-cepet mlebu kamar njupuk klambi kanggo salin. Ibune Ria memang galak banget yen disawang, nanging yen Ria njaluk apa wae mesti dituruti. Ana Deffa barang, bocah sing siji iki malah luwih seneng maem ana ngarep tv disambi nonton Teletubis, dasare awit cilik seneng mangan lan ngemil. Apa-apa sing ana ning meja mesti entek, ora salah yen dheweke gaweane diceluk “ndut” karo kanca-kancane.

   

Beda karo kanca-kancane mau, Meli luwih seneng ganti klambi dhisik lagi nonton tv. Nanging dheweke ya ora gelem ketinggalan nonton Teletubis, akale pinter yaiku salin ana ngarep tv lan nirukake gayane Po, salah sijine personil Teletubis.

               

 “Nduk, ganti klambine sing bener ta ya?” ngendikane Masne Meli

 “Hehehehe.” Meli mringis.

   

Saben dina bocah-bocah kuwi memang kebiasaan nonton Teletubis, film kesenengane, dheweke memang tangga cedhak ing desa Sukowati. Mangkat lan mulih sekolah mesti bareng, nanging pas ana sekolahe malah koyo ora tau akur. Siji lan sijine golek kanca anyar ning TK Malioboro, sekolahe, amarga bocah-bocah kuwi gampang interaksi karo kanca liyane. Nanging beda karo Meli, dheweke rada isinan lan ora PD dadine dheweke ndempel terus karo Via. Maklum, Meli lagi anyaran amarga pindah saka kutha Sala lan ora duwe kanca nang kene.

 “Via, aku ameh ditumbaske Teletubis Po karo Masku.” Ujare Meli

“Ih apa iya, tumbas neng ngendi Mel? Aku suk ya meh ditumbaske lho.” Sahute Via

“Alah apa iya? Aku meh ditumbaske teletubis Po sing wernane ijo. Larang, piye jal.”

“Ya nek aku wis duwe duwit akeh aku meh tumbas dewe. Teletubis Po kuwi abang Mel, ijo kuwi Dipsy.”

 “Eh apa iya ta? Lha Masku wingi kandane Po sing ijo.”

  “Wah, berarti kowe diapusi Mel. Ora sida tuku nek ngono?”

Pas bali, bocah papat kuwi crita wae tentang Teletubis.

 “Eh, aku meh tumbas Teletubis Lala lho.” Kandhane Deffa.

 “Aku ya arep tumbas sing Dipsy. Barengan yaa karo Deffa,” Ria nambahi.

 “Ayo aku melu, arep tumbas ning ngendi?” ujare Via.

 “Aku meh tumbas ning Jakarta, Meli melu ora?” sahute Ria.

 “Lha aku meh ditumbaske Masku.” Jawabne Meli.

Bubar adu crewet ana dalan, ora krasa wis ana ing omahe dhewe-dhewe. Kebiasaan sing durung bisa dirubah metu maneh, mbandel. Bubar nonton teletubis, bocah papat kuwi menyang omahe Deffa kanggo dolanan kemah-kemahan. Kabeh wong gawa payung lan slendang siji-siji, payung kuwi mengko dimegarke lan dirangkep dadi siji ben bisa mbunder. Banjur wis ketok mbunder, lagi dipasangi slendang-slendang sing digawa mau nganti ana njero payung kuwi peteng. Nanging isih ana celah kanggo dalan mlebu kemah kuwi. Ana njero crewete tentang Teletubis metu meneh, mesti ana wae sing ameh dicritakake. Nangging pas kuwi, Meli wis ditukokake boneka Teletubis sing dikarepake saka mbiyen. Kancane kabeh meri lan kepingin tuku boneka Teletubis.

“Eh ngene wae, kan Meli wis tumbas sing Po to? Mengko ben orakembar, beda-beda ya?” kandhane Deffa.

“Iya, sakjane aku ya kepingin sing Po kuwi to?” jawabe Via.

“Kowe aja sing Po Vi, kan kowe dhuwur ta dadine Tinkywinky wae ya Def ya?” kandhane Ria

 “Ya.” Defa nyauri

“Lha terus kowe sing opo, yen ak tumbas Tinkywinky?” takone Via marang Deffa lan Ria.

“Aku tumbas sing Lala wae, kan aku podho Lala. Kowe tumbas sing Dipsi wae ya Ria!” jawabne Deffa.

“Ya, aku setuju kuwi!” saute Ria

Bocah papat iku wis setuju karo boneka opo sing arep di tumbas. Beda dina, bocah papat iku wis duwe boneka sing dikarepake dewe-dewe. Bocah-bocah iku dolanan bareng-bareng saben dina, nanging Ria, Meli, lan Via anyel karo Deffa amarga saben dolanan Teletubis mesti Deffa ngatur lan nyilih boneka teletubise kanca-kancane nganti apa sing dikarepake Deffa. Akhire ning sekolah Deffa dianyeli karo bocah-bocah iku. Deffa ora diejak dolanan lan maem bareng kaya biasane.

“Huhuhuhu huhu, Ibu Deffa mboten gadah kanca wonten sekolah, Deffa mboten diajak maem bareng kalih kanca-kanca. Hu huhuhuhu hu” lapore Deffa merang ibue karo nangis.

“Aduh, anake Ibu sing paling cantik, manis, paling ndut dewe, ampun nangis sayang, mangke ibu nderek nangis lo, empun-empun. Mesti sesuk anake ibu kancane pun kathah malih, pun ya sayang, ampun nangis malih, mangkih ndak di dukani Allah lo!” ujare Ibune Deffa.

Deffa dolan menyang plataran omahe Ria sing biasa dikanggo dolanan bareng-bareng. Nanging sak tekane ning kono Deffa ora di gagas kancane meneh. Ning kono bocah-bocah pada kerah nganti teka Budhe Fatimah sing nduwe warung ning cedhak kana lan ngandani bocah-bocah iku.

“Anak-anak di critani Budhe purun mboten?” pitakone Budhe Fatimah

“Nggih Budhe,”  jawabe anak-anak

“Ngene critane, teletubis iku kan acara kartun sing pada tok senengi kuwi to, lha teletubis kuwi ora tau nesu karo kanca-kancane, deweke mesti rukun lan bisa mudeng karepe kancane liya lan bisa ngerteni sikap utawa watake kancane. Teletubis ya pada tetulungan yen ana sing lara utawa butuh pertolongan.” panjelase Budhe Fatimah.

“Conthonipun niku pripun Budhe?” pitakone Via

“Ngene ya nduk, pernah to Lala kelangan bal, lha pas iku Tinkywinky, Dipsi, karo Po pada nulungi Lala. Terus pas Dipsi lali ndeleh topi, Tinkywinky lali sing ndeleh tas lan po sing skutere mlaku dewe nganti adoh. Pas salah sijine kelangan utawa ana kesusahan mesti kanca liyane nulungi lan nggawe seneng apa meneh pas dipsi nesu karo kanca-kancane. Anak-anak pada kelingan ora karo kejadian iku?” ujare Budhe Fatimah

“Nggih Budhe, pas iku Dipsi nesu karo kanca-kancane amarga nelasake roti lan nggawe topine Dipsi reget.” Jawabne Meli

“Nggih bener Budhe, pas iku kanca-kancane Dipsi nyuwun ngapura kalih Dipsi lan nggaweake Dipsi roti. Tapi bude, pas niku Dipsi salah amarga keasikan dolanan lan mboten nderek damel roti bareng-bareng!”sauté Ria

“Terus walaupun ngono piye sikape kancane?”

“Nggih maklum ta bude, namine lagi dolanan, saben tiyang kan saget salah.”

“Lha ya pada ngerti ta, terus saiki piye sikape?”

Krungu penjelase budhe Fatimah anak-anak pada bali rukun maneh amarga ngrasa isin, mosok teletubis wae bisa rukun nanging bocah-bocah ora bisa rukun. Saka kedadean kuwi anak-anak sinau yen kabeh wong sing salah lan kudu pangapunten yen ana sing salah. Anak-anak sinau yen meksaake kehendak iku ora apik lan nggawe anyel wong sing ana ing sekitare kana.

Kapetik Saka http://ldgn-gilam.blogspot.com/2012/11/contoh-cerpen-dalam-bahasa-jawa-cerkak.html

Cerkak 3

Miko

Karya: Erlin Kartikasari

Aku nduwe kanca jenenge Miko. Miko umure udakara 14 taun padha karo umurku. Dedege gedhe dhuwur, praupane ireng manis memper selebritis. Miko putrane wong nduwe, mula saben dina mesthi diter lan dipapag rodha papat, beda karo aku sing budhal lan mulih mancal onthel.

Miko iku putrane wong nduwe, Bapake anggota DPR ing kutha kene dene ibune pegawe ing Dhinas Pendhidhikan dadi ing bab kebutuhan apa wae mesthi kacukupi. Beda karo aku sing mung anake wong tani, najan bapak lan ibuku tani nanging aku ora tau rumangsa minder. Gusti Allah iku adhil, aku diparingi kapinteran mula saben taun aku mesthi bisa juwara siji ing kelas. Bab kasebut iku sing njalari rakete kekancananku karo Miko, meh saben dina Miko sinau kelompok ing omahku, amarga dheweke ora tau ana kancane menawa sinau ing omah, Bapak lan ibune kondur sore tur ya wis kesel, dadi Miko ora tega yen arep ngganggu istirahate bapak lan ibune.

Esuk iki daksawang-sawang Miko katon sumringah banget, mudhun saka rodha papat mlakune sajak lunjak-lunjak.

“Geneya kancaku siji iki sajak seneng banget?” gunemku ing njero batin.

Ngerti aku sajak mesam-mesem nyawang dheweke, Miko banjur marani aku lan ngetokake Hp saka njero tas.

“To, delengen wingi aku dipundhutake bapak BB, seneng banget atiku.” Kandhane Miko karo nudhuhake Hpne.

“BB kuwi apa ta?” Kandhaku sajak ora ngerti.

“Pancen ndesa tenan awakmu ki To. BB iku blackberry. Hp sing apik dhewe, sing bisa kanggo BBM-an, Blackberry Messenger.” Jlentrehe Miko karo pethitha-pethithi.

Pancen ora nggumunake yen Miko ngerti samubarang prodhuk elektronik sing lagi trend jaman saiki, apa wae sing dijaluk dheweke mesthi bakal dipundhutake Bapake. Bab Hp sakjane ngono aku ya nduwe nanging Hp biasa, sing mung bisa kanggo nelpon lan sms, iku wae ora tau dakgawa menyang sekolahan mundhak ora konsentrasi anggonku sinau.

Theeeetttt… theeeet… theeeet swara bel muni kaping telu iku ateges mlebu jam pelajaran kapisan, siswa-siswa kudu age mlebu kelase dhewe-dhewe.

“Miko Hpmu ndang dititipake guru BK, banjur gage mlebu kelas!” piwelingku marang Miko, amarga sekolah wis menehi larangan marang para siswa menawa ora oleh nggawa Hp menyang sekolahan. Menawa kapeksa nggawa Hp kudu nduwe alasan sing kuat lan kudu dititipake marang guru BK. Menawa ana siswa sing ora naati tata tertib kasebut bisa kena sanksi.

“Ora prelu dititipake marang guru BK, aku isih seneng kok Hpku anyar mengko dakajari BBM-an awakmu.” Ujare Miko.

“Mengko yen konangan Pak guru bisa kena sanksi hlo, bisa-bisa Hp mu ora dibalekake tur wong tuamu ditimbali neng sekolahan.” Kandhaku rada seru.

“Tenang wae Hpku dakdelikake neng njero sepatu kok, Pak guru ora bakal ngerti!” Saurane Miko tanpa nggatekake pituturku.

Pelajaran jam kapisan, pelajaran Basa Jawa pelajaran kang paling daksenengi gurune ngganteng, sabar, lan gampang dimangerteni menawa nerangake. Sawise ndonga bebarengan pak guru ngelingake maneh sapa wae kang nggawa Hp supaya gage dititipake ing guru BK. Setengah jam pelajaran Basa Jawa wis mlaku dumadakan ana swara lagu Sik asik sik asik dekat denganmu, Sik asik sik asik kenal dirimu lagune Ayu Tingting sing lagi hit saiki. Pak guru enggal nggoleki suara lagu iku sumbere saka ngendi. Miko sing rumangsa salah meneng wae. Dheweke lagi kelingan yen Hpne mau durung disilent. Pungkasane Pak guru ngerti yen swara iku sumbere saka Hp ing njero sepatune Miko.

“Miko mulih sekolah nemoni Pak guru ing ruang BK.” Pangendikanipun Pak guru kanthi seru. Miko mung manut lan pasrah.

“Wis dakkandhani bola-bali ora kogatekake saiki yen wis kenek ukuman awakmu lagi sadhar.” Kandhaku lirih.

Theeeeettt… theeeeet… theeeeet… theeeeet swara bel kaping papat pratandha yen pelajaran wis rampung. Miko age-age ngringkesi buku-bukune. Mulih sekolah Miko nemoni Pak guru, Miko nangis sesenggukkan, ngaku salah, lan janji marang Pak guru ora bakal mbaleni maneh. Dina iki akeh banget pelajaran-pelajaran sing bisa dadi patuladhan. Miko wedi menawa solah bawane iki bisa mirangake bapak lan ibune amarga kekarone minangka pawongan kang disungkani ing kutha kene. Sawise janji marang Pak guru Hp-ne Miko dibalekake nanging ora kena digawa menyang sekolahan maneh.

Esuk iki kaya biasane Miko mesthi diterake rodha papat nanging cahyane ora sumringah kaya wingi uni. Batinku iki mesthi amarga perkara Hp wingi.

“Mik, mbesengut wae, mbok mesem. ” kandhaku karo njawil lengene Miko.

Miko mung meneng wae karo mesem kecut.

“Mik, endi BB-mu aku ajari BBM-an?” pitakonanku semu ngece Miko.

“Aku ora nggawa Hp To, aku bakal dadi bocah sing manut, sing ora nerak tata tertib sekolah. Aku wedi yen solah bawaku, tindak tandukku gawe wirange wong tuwaku.” Kandhane Miko.

Pancen wangsulan sing kaya mangkene iki sing dakkarepake saka Miko. Saiki Miko wis ora pethitha-pethithi maneh. Najan dheweke anake wong nduwe nanging ora sombong, ora mamerake kasugihane. Najan aku anake wong ora nduwe nanging dheweke gelem kekancanan raket karo aku. Muga-muga kekancananku lan Miko bisa langgeng selawase. Amin.